7 χώρες της ΕΕ υποστηρίζουν επέμβαση εναντίον της Συρίας, χωρίς εντολή ΟΗΕ, μεταξύ αυτών Ελλάδα και Κύπρος, επικεφαλής η Γαλλία – ΤΙ ΕΙΝΑΙ και τι ΘΕΛΕΙ Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, ΠΟΤΕ ΙΔΡΥΘΗΚΕ, ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ

Σχολιάστε

Επτά χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, έχουν ταχθεί υπέρ στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της Συρίας, χωρίς εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Αυτό ανέφερε διπλωματική πηγή στις Βρυξέλλες προς το ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti.

«Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υποστηρίζουν τη στρατιωτική δράση εναντίον της Συρίας, χωρίς εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είναι η Δανία, Κροατία, Ρουμανία, Ελλάδα, Κύπρος και Λετονία», ανέφερε η πηγή.

Κοινή θέση της ΕΕ σχετικά με ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Συρίας θα επιδιωχθεί να ληφθεί από τους Υπουργούς Εξωτερικών των 28 κρατών μελών της Ένωσης, οι οποίοι θα συγκεντρωθούν σε άτυπη συνεδρίαση στη Βίλνιους στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου.

πηγή : http://www.echedoros-a.gr/2013/09/blog-post_2985.html  – 04.09.13

Η ενδεχόμενη επίθεση ΗΠΑ στη Συρία διχάζει τη Χαμάς

Η προετοιμασία των Αμερικανών για επίθεση στη Συρία, έχει επιδεινώσει τη διάσπαση στις τάξεις της Χαμάς.

Η εφημερίδα του Κουβέιτ, ‘αλ Αμπνά’ σε δημοσίευμά της αναφέρει ότι η κορυφαία πολιτική ηγεσία της Οργάνωσης στην στρατιωτική πτέρυγα «Ταξιαρχίες Ιζ αλ Ντιν αλ Κασάμ» εντείνει την αντιπολιτευτική της στάση.

Η διοίκηση των «Ταξιαρχιών» ανακοίνωσε ότι η θέση της για το θέμα της Συρίας είναι θεμελιωδώς διαφορετική από τη θέση της πολιτικής ηγεσίας που βρίσκεται στο εξωτερικό.

Οι «ταξιαρχίες» είναι έτοιμες  να στηρίξουν τη Συρία σε περίπτωση οποιασδήποτε επίθεσης εναντίον της και απείλησαν με ανοιχτή ρήξη με την πολιτική κατεύθυνση του Χαλέντ Μεσάαλ της Χαμάς,  καθώς και την ανακήρυξη της ‘ομάδας’ ως ένα ανεξάρτητο οργανισμό.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Χαμάς οι διαφωνούντες είναι οι Ιμάμ αλ Αλαμί και ο Μοχάμεντ αλ Ζαχάρ.

Ένα παράδειγμα – σημειώνει η πηγή- για τη ζύμωση στη Χαμάς ήταν το πρόσφατο περιστατικό στα σύνορα μεταξύ της Γάζας και του Ισραήλ.

Φίλοι του Ιζ αλ Ντιν αλ Κασάμ έθεσαν συνθήματα στα σύνορα με λόγια ευγνωμοσύνης προς την Τεχεράνη, γραμμένα στα αγγλικά, αραβικά, περσικά και εβραϊκά.

Η αστυνομία προσπάθησε να σβήσει τα συνθήματα της Χαμάς, αλλά διαλύθηκε από ένοπλους αγωνιστές των «ταξιαρχιών», τονίζει η πηγή.

Σημείωση:

Χαμάς:  Αρχικά των λέξεων  «Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης», ζητά την απελευθέρωση της Παλαιστίνης και έχει ισλαμικές ρίζες. Μέρος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η κίνηση έχει ως στόχο την ανάκτηση των παλαιστινιακών εδαφών, που τα θεωρεί ιστορικό χώρο για τους Παλαιστίνιους και την καθιέρωση ως πρωτεύουσας την Ιερουσαλήμ.

The Hellenic Information Team Σεπτέμβριος 1, 2013.© ΒαλκανικόΠερισκόπιοΓιῶργος  Ἐχέδωρος

http://www.echedoros-a.gr/2013/09/blog-post_1895.html#more

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΟΥΣ ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΟΡΣΙ! (ΚΑΙ) ΓΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ…

8,5 ΔΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΑΜΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ” ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΡ! –04.09.13

Το έγγραφο – ντοκουμέντο που αποκάλυψαν οι αρχές στην έφοδο που εκαναν στον στρατηγείο της μουσουλμανικής αδελφότητας, αποδεικνύει τον βρώμικο σύνδεσμο της συμμορίας Κλίντον με τους σφαγείς του Αιγυπτιακού (και όχι μόνο) λαού. Οι σχέσεις βέβαια ήταν δεδομένες από την ευθεία στήριξη της Κλίντον στον ισλαμοπαράφρονα αλλά και τις ευθείες απειλές της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αίγυπτο προς τον στρατηγό Σισι, προκειμένου να αποτρεψει την σύλληψη του Μόρσι.

Να σημειωθεί ότι κατά την λαϊκή εξέγερση του Tamarod αλλά και την βραχύβια επιβολή του ισλαμοφασιστικού καθεστώτος στην Αίγυπτο, τόσο η Κλίντον όσο και η Anne Patterson (πρέσβειρα) είχαν συγκεντρώσει τα πυρά των εξεγερμένων δημοκρατών καθώς ήταν ξεκάθαρο ότι λειτουργούσαν φασιστικά για να επιβάλλουν τα μαντρόσκυλα τους και να “καταλάβουν” με αυτόν τον τρόπο την Αίγυπτο. Ρίχνοντας τον λαό στον κυκεώνα του μίσους, της εθνοκάθαρσης, του κοινωνικού εφιάλτη.

Η “μαύρη” χρηματοδότηση έφτασε τα 8,5 δις δολάρια ενώ στους λογαριασμούς υψηλόβαθμων στελεχών των ισλαμοναζί έμπαιναν περί τα 90,000 δολάρια τον μήνα “για τα μικροέξοδα”. Μεγάλα ποσά βρέθηκαν με προέλευση και από το Κατάρ.

Η λίστα που ταυτοποιήθηκε για την απ’ ευθείας δωροληψία είναι:

  • Mohamed Badie

  • Khairat Al-Shater,

  • Mohamed Beltagy

  • Abu Ela Mady

  • Essam Sultan

Τώρα, στο κατηγορητήριο για τα κτήνη μπήκε και η κατηγορία της έσχατης προδοσίας και του “πράκτορα ξένων κρατών”, μαζί με τις βαρύτατες κατηγορίες για δολοφονία, κατάχρηση εξουσίας κλπ. Η θανατική ποινή για τον Μόρσι και την συμμορία του είναι αναπόφευκτη, γεγονός που θα αποτελέσει το πρώτο συντριπτικό χτύπημα στην “αυτοκρατορία του κακού”.

Η Αίγυπτος φέρνει νωρίς την “Νυρεμβέργη” της, σε αντίθεση με την Ελλάδα που την περιμένει 70 χρονια…

 olympia

http://greeknation.blogspot.gr/2013/09/blog-post_2300.html#more

Σαρία και τζιχάντ στον κόσμο και την Ελλάδα

Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης 
Σαρία και Τζιχάντ

Ο «ασύμμετρος» εχθρός προ των πυλών της Αμερικής και της Ευρώπης.

Η στρατηγική πίσω από τη φάση της απαρατήρητης ισλαμικής διεισδύσεως.

Ενώ οι επιδιώξεις του Ισλαμικού Κινήματος έχουν περιέλθει πλέον στη γνώση των μυστικών υπηρεσιών αρκετών χωρών, η πολιτική τους ηγεσία ουδέν πράττει για να τις αντιμετωπίσει…

Η έκταση της δράσεως της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε διάρκεια χρόνων την καθιστά δυσδιάκριτη, το δόγμα της δεν μπορεί να προσδιορισθεί εγκαίρως ώστε να οργανωθεί το δόγμα για την αντιμετώπισή του και, όταν τούτο επιτευχθεί, ο «εισβολέας» έχει ήδη εισχωρήσει βαθιά…

Η στρατηγική της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αμερική περιλαμβάνει τη μυστική ίδρυση ηγεσίας, τη βαθμιαία εμφάνιση στη δημόσια σκηνή, τη χρήση μαζικών μέσων ενημερώσεως, την ανοιχτή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση μέσω πολιτικών πιέσεων και την κατάκτηση της εξουσίας με σκοπό την ίδρυση του Ισλαμικού Έθνους!

Ο υπέρτατος οδηγός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Μοχάμεντ Μπάντι.

Το 2001, μετά από επιδρομή στην οικία του Γιουσέφ Νάντα στην Ελβετία, οι Αρχές Ασφαλείας ανακάλυψαν έγγραφα γνωστά ως «Το Σχέδιο».

Όπως ενδεχομένως θα παρατήρησαν οι αναγνώστες των «Επικαίρων» στα προηγούμενα δύο άρθρα για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (Μ.Α.) –ή γενικό τερα για το Ισλαμικό Κίνημα– και την εν γένει εκστρατεία για την παγκόσμια εξάπλωση του Ισλάμ, υπάρχει ένα παράδοξο, το οποίο δίνει τροφή στους οπαδούς του «ρεαλισμού», που δεν θέλουν να διαταραχθεί η μακαριότητα της ασφάλειας στην οποία νομίζουν ότι ζουν, ή στους «προσγειωμένους στην πραγματικότητα», που αντιμετωπίζουν σοβαρά θέματα ως προϊόν συνωμοσιολογίας.

Τούτο, κατά την άποψή μας, έχει δύο αιτίες: Πρώτον, το γεγονός ότι ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά να μάθει τα κείμενα της ίδιας της Μ.Α., τα οποία έρχονται κατά καιρούς στη δημοσιότητα συχνά από την ίδια και άλλοτε ως αποτέλεσμα ερευνών και επιχειρήσεων των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας αρκετών χωρών. Η δεύτερη αιτία έχει να κάνει με τη δυσχέρεια κατανοήσεως της στρατηγικής που ακολουθεί το εν γένει Ισλαμικό Κίνημα, λόγω της τεράστιας κλιμακώσεως σε χρονικό βάθος και της βαθμιαίας και κατά φάσεις, όπως θα δούμε παρακάτω, υλοποιήσεως των σκοπών και επιδιώξεών του.

Στην ουσία, η δεύτερη αιτία μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μια ακραία μορφή ασύμμετρου πολέμου –υπό τη γενική έννοια του τελευταίου, ως μέσου επιβολής της θελήσεως μιας πλευράς σε μια άλλη–, στην οποία η ασυμμετρία δεν προκύπτει από τη διαφορά της τεχνολογίας και των μέσων των δύο πλευρών, αλλά από την ασύμμετρη χρήση του παράγοντα χρόνου, που έχει τεράστια σημασία στην τελική έκβαση κάθε αντιπαραθέσεως. Με άλλα λόγια, στην περίπτωση που, σε αντίθεση με την πάγια στρατηγική υλοποιήσεως των σκοπών ενός πολέμου στο συντομότερο χρονικό διάστημα, η αντιπαράθεση αυτή εκταθεί σε βάθος χρόνου, όχι δεκαετιών, όπως, π.χ., σε Ινδοκίνα και Βιετνάμ ή αλλού, αλλά σε βάθος αρκετών δεκαετιών, η όποια αντιπαράθεση προσλαμβάνει διαστάσεις προσομοιάζουσες αυτών ενός ασύμμετρου πολέμου που –αν το εξετάσει κανείς διαφορετικά– καταργεί βασικές αρχές της στρατηγικής.

Στο πλαίσιο αυτό, η έκταση της δράσεως μιας πλευράς σε διάρκεια, π.χ., πενήντα, εξήντα ετών ή και μεγαλύτερου διαστήματος [Σ.Σ.: η δράση της Μ.Α. στην Ευρώπη άρχισε το 1960] καθίστα τη δράση αυτή δυσδιάκριτη, το δόγμα της δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί εγκαίρως ώστε να οργανωθεί ένα δόγμα για την αντιμετώπισή του και, όταν τούτο (η διαμόρφωση ενός δόγματος) επιτευχθεί, ο «εισβολέας» έχει ήδη εισχωρήσει βαθιά, έχει παγιωθεί και έχει δημιουργήσει αρθρώσεις με πολιτική επιρροή, ενώ και αριθμητικώς (μέσω της σχεδιασμένης μεταναστεύσεως – εγκαταστάσεως) έχει προσλάβει διαστάσεις που καθιστούν την αντιμετώπισή του ιδιαίτερα δυσχερή.

Στις δύο βασικές αυτές αιτίες θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και άλλη μία και συγκεκριμένως το γεγονός ότι, ενώ όλα αυτά που αναφέραμε για τις επιδιώξεις του Ισλαμικού Κινήματος έχουν περιέλθει πλέον στη γνώση των μυστικών υπηρεσιών αρκετών χωρών, η πολιτική τους ηγεσία ουδέν πράττει για να τις αντιμετωπίσει για πολιτικούς και μόνο λόγους ή, μάλλον, για λόγους προσωπικής ιδιοτέλειας των πολιτικών ηγεσιών (απώλεια ψήφων των μουσουλμάνων, υποχωρήσεις σε πιέσεις συλλογικών οργάνων των τελευταίων, εξαγορές πολιτικών κ.λπ.). Το στοιχείο αυτό αποτελεί κι ένα χαρακτηριστικό της επιτυχούς μέχρι τώρα προωθήσεως των σκοπών των ισλαμιστών, υπό την έννοια ότι διαμόρφωσαν μια στρατηγική που περιλαμβάνει στους κύριους στόχους της το πλέον αδύναμο στοιχείο των σύγχρονων κρατών της Δύσεως, που δεν είναι άλλο παρά η διαφθορά της πολιτικής τους ηγεσίας.

 

Στοιχεία της στρατηγικής του Ισλάμ

Στα προηγούμενα δύο άρθρα περιγράψαμε σε γενικές γραμμές τους πραγματικούς σκοπούς και τεχνικές διεισδύσεως του Ισλάμ στις δυτικές κοινωνίες, όπως η ίδρυση πολλών ψευδεπίγραφων συλλόγων, η τεχνική της παραπλανήσεως του αντιπάλου μέσω προβολής θεμάτων όπως ο διαθρησκευτικός διάλογος, η συμβατότητα Ισλάμ και Δημοκρατίας, καθώς και η διγλωσσία και η κατοχυρωμένη και από τη θρησκεία του Ισλάμ χρήση του ψεύδους (Taqiyya) προς επίτευξη των σκοπών των οργανώσεών των οπαδών του που τις επιδιώκουν κ.ά.

Ένα βασικό προς τούτο κείμενο είναι το γνωστό ως «Το Σχέδιο» («The Project»), το οποίο ανακάλυψαν οι Αρχές Ασφαλείας της Ελβετίας μετά από επιδρομή στην οικία του Γιουσέφ Νάντα (Yousef Nada) το 2001. Το σχέδιο, το οποίο εκπόνησε η Μουσουλμανική Αδελφότητα το 1982 (!), ήταν ένα έγγραφο στρατηγικής εκ δώδεκα σημείων «για την εγκαθίδρυση μίας Ισλαμικής Κυβερνήσεως επί της Γης».

Κεντρικό στοιχείο του εγγράφου στρατηγικής ήταν «η εφαρμογή μίας ευέλικτης πολιτικής σε τοπικό επίπεδο», η τακτική της «συμφιλιώσεως» σε πολιτικές αντιπαραθέσεις και η ανάγκη, αφ’ ενός, της αποφυγής απομονώσεως και, αφ’ ετέρου, της διαρκούς μόρφωσης (παιδεία) και της θεσμικής δράσεως, υπό την έννοια της αποφυγής βίας και της δράσεως εντός των θεσμικών πλαισίων κάθε χώρας. Το έγγραφο συνιστούσε τον έλεγχο των τοπικών κέντρων εξουσίας μέσω νομίμων τρόπων δράσεως, τη σύμπηξη συμμαχιών με άλλες ισλαμικές οργανώσεις –ακόμη κι αν υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ τους– και την «προσωρινή συνεργασία» με ομάδες και οργανώσεις μη μουσουλμάνων (κυρίως της Αριστεράς), οι οποίες ακολουθούν αντι-ισραηλινή πολιτική και αγωνίζονται εναντίον της αποικιοκρατίας.

Το ίδιο έγγραφο ανέφερε ότι η παγκόσμια δράση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας «πρέπει να υποστηρίζει κινήματα που έχουν εμπλακεί σε Ιερό Πόλεμο (Τζιχάντ) σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά δεν θα πρέπει να επιδιώκονται συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις με αντιπάλους της σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, κάτι που θα ήταν δυσανάλογο και θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιθέσεις» [Σ.Σ.: εναντίον των μουσουλμάνων]. Το έγγραφο ανέφερε επίσης την «άσκηση εποικοδομητικής αυτοκριτικής» και τη χρησιμοποίηση της διαμάχης Ισραήλ – Παλαιστινίων στη στρατηγική της, δεδομένου ότι αυτή (η σύγκρουση) αποτελεί σήμερα τον θεμέλιο λίθο της αναγεννήσεως του αραβικού κόσμου. Με άλλα λόγια, η γραμμή αυτού του τμήματος της εν λόγω στρατηγικής ήταν η χρησιμοποίηση του Παλαιστινιακού για τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών [Σ.Σ.: τακτική που εφάρμοσε και ο Ερντογάν στην Ελβετία στη γνωστή συνάντησή του με τον Σιμόν Πέρες και αργότερα με την επίθεση στο «Μαβί Μαρμαρά»].

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι στο κείμενο αυτό η στρατηγική της Μ.Α. περιγράφεται ως μια στρατηγική με διάφορες φάσεις, ένα κοινό χαρακτηριστικό της δράσεως της οργανώσεως σε όποιο μέρος του κόσμου και αν επιχειρεί, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων. Στην Αμερική, ο Ισλαμικός Κύκλος Βορείου Αμερικής (Ιslamic Circle of North America), μία από τις ισχυρότερες ισλαμικές οργανώσεις της M.A. στις ΗΠΑ, επεξήγησε στους οπαδούς της τις πέντε φάσεις της δράσεώς του στη χώρα σε ένα εγχειρίδιο με τίτλο «Member’s Handbook», το οποίο εκδόθηκε το 2010 [Σ.Σ.: υπάρχει στο Διαδίκτυο]. 

Οι φάσεις αυτές είναι: Μόρφωσε τον εαυτό σου, κατήχησε την οικογένειά σου, ανοίξου στην κοινότητα, εγκαθίδρυσε μια ισλαμική κοινωνία σε επίπεδο Πολιτείας και μετά ένα ενωμένο Ισλαμικό Κράτος, κυβερνώμενο από ένα εκλεγμένο Χαλιφάτο (Khalifah) σύμφωνα με τους νόμους της Σαρία.

 

Οι έξι φάσεις δράσης στις ΗΠΑ

Το 1988 το FBI είχε αναφέρει σε τεκμηριωμένη έκθεσή του έξι φάσεις της δράσεως της Μ.Α. στην Αμερική. Την εποχή εκείνη η Μ.Α. και συγκεκριμένα το Διεθνές Ινστιτούτο Ισλαμικής Σκέψεως (International Institute of Islamic Thought) και το Βορειοαμερικανικό Ισλαμικό Ίδρυμα (North American Islamic Trust) δραστηριοποιούντο στην πρώτη φάση. Αυτή προέβλεπε τη δημιουργία μετωπικών ομάδων πολιτικής δράσεως, χωρίς ανιχνεύσιμους δεσμούς μεταξύ τους, ώστε να μπορέσουν να διεισδύσουν ειρηνικά και αθόρυβα στην αμερικανική κυβέρνηση και στα αμερικανικά πανεπιστήμια.

Το 2004 το FBI κατάσχεσε ένα άλλο έγγραφο με τη στρατηγική της Μ.Α., το οποίο περιγράφει τη δράση της στην Αμερική ως μια μορφή του Μεγάλου Τζιχάντ, με σκοπό την κατάργηση και καταστροφή του δυτικού πολιτισμού εκ των έσω σε πέντε φάσεις. Οι φάσεις αυτές περιγράφονται ως εξής:

  1. Μυστική ίδρυση ηγεσίας.

  2. Βαθμιαία εμφάνιση στη δημόσια σκηνή. Αυτή η φάση περιλαμβάνει την κρυφή διείσδυση σε διάφορους τομείς της κυβερνήσεως, τον προσεταιρισμό θρησκευτικών οργανώσεων, την απόκτηση της υποστηρίξεως και συμπάθειας του κοινού και την ίδρυση μιας σκιώδους κυβερνήσεως.

  3. Φάση κλιμακώσεως. Στη φάση αυτή η στρατηγική αποβλέπει στη χρήση μαζικών μέσων ενημερώσεως, κάτι που η τότε έκθεση του FBI ανέφερε ως ευρισκόμενη εν εξελίξει.

  4. Ανοιχτή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση μέσω πολιτικών πιέσεων. Η φάση αυτή περιλαμβάνει επίσης την εκπαίδευση στη χρήση όπλων στο εσωτερικό της χώρας [Σ.Σ.: υπάρχουν αναφορές για ύπαρξη κέντρων εκπαιδεύσεως της Jamaat Ul-Fukra στο αμερικανικό έδαφος].

  5. Η τελική φάση: Κατάκτηση της εξουσίας με σκοπό την ίδρυση του Ισλαμικού Έθνους, στο οποίο όλα τα κόμματα και οι ισλαμικές ομάδες θα είναι ενωμένες.

Τον Νοέμβριο του 2011 ο κορυφαίος θεολόγος της Μ.Α. και κληρικός με τη μεγαλύτερη επιρροή στη σουνιτική κοινότητα σε παγκόσμια βάση Γιουσούφ Αλ Καραντάουι (Yousuf Al-Qaradawi), αναφερόμενος στη στρατηγική της Μ.Α., κάλεσε τους μουσουλμάνους να αγκαλιάσουν την τακτική της βαθμιαίας εφαρμογής των στόχων τους. Η τακτική αυτή κρίνεται ως μια ευφυής μορφή του Τζιχάντ, η οποία βασίζεται στον ρεαλισμό, στην υπομονή, στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και στην αυτοαξιολόγηση των δυνατοτήτων των οπαδών του για την επιτυχία του εγχειρήματος. Να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με την εκτός ελέγχου και ακραία δράση της Αλ Κάιντα, η τακτική αυτή, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις της μετά από αυτοαξιολόγηση, προσλαμβάνεται από τους Δυτικούς ως μετριοπαθής στάση.

«Η βαθμιαία εφαρμογή της Σαρία είναι μια σοφή διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί», λέει, προσδιορίζοντας αμέσως μετά ότι «αυτή την τακτική ακολουθεί η Μ.Α.».

Τον Δεκέμβριο του 2012, ο Μοχάμεντ Μπάντι (Mohamed Badie), Υπέρτατος Οδηγός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, περιέγραψε τη στρατηγική της οργανώσεώς του στις εξής έξι φάσεις:

  1. Εφαρμογή της Σαρία πάνω σε κάθε άτομο.

  2. Εφαρμογή της Σαρία στην οικογένεια.

  3. Σαρία πάνω στην κοινωνία.

  4. Σαρία στην κυβέρνηση.

  5. Αναβίωση του Χαλιφάτου.

  6. Κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έλλειψη πολιτικής βούλησης και λάθος εκτίμηση του «εχθρού»

Θα περίμενε κανείς ότι οι αλληλοεπικαλυπτόμενες, ταυτόσημες αναφορές ξένων υπηρεσιών και δηλώσεις της ίδιας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας για τη στρατηγική και τους πραγματικούς της σκοπούς θα είχε ως αποτέλεσμα την ευαισθητοποίηση των λαών της Αμερικής και της Ευρώπης και τη διαμόρφωση μιας συνεκτικής πολιτικής για την αντιμετώπισή της. Αντ’ αυτού, εκείνο που βλέπουμε είναι η πλήρης αμηχανία της πολιτικής ηγεσίας όλων σχεδόν των χωρών να αντιμετωπίσουν μια απειλή εθνικής ασφαλείας της μορφής που εκθέσαμε παραπάνω και τη σοβαρή προσπάθεια καταπολεμήσεως μιας εξ αντικειμένου παράνομης δραστηριότητας. Γιατί, όπως σημειώσαμε και σε προηγούμενο τεύχος των «Επικαίρων», η επιδίωξη ανατροπής της καθεστηκυίας τάξεως μίας χώρας, η κατάλυση του πολιτεύματός της και η αντικατάσταση με ένα άλλο, όπως αυτό της Σαρία, είναι πράξεις κατ’ εξοχήν παράνομες και τιμωρούνται αυστηρότατα από το Σύνταγμα και τους νόμους όλων των χωρών του κόσμου.

Μια γενική παρατήρηση σχετική με όσα περιγράφηκαν παραπάνω είναι ότι εν όψει της μέχρι τώρα επιδειχθείσης αδυναμίας των πολιτικών ηγεσιών να αντιμετωπίσουν αυτή την πρωτόγνωρη μορφή απειλής, άρχισε να κινητοποιείται η παγκόσμια κοινή γνώμη, η οποία ασκεί ήδη έντονες πιέσεις στις κυβερνήσεις, ενώ στην ίδια κατεύθυνση εργάζονται και οι υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας όλων των χωρών.

 

Ευρώπη και Ελλάδα

Στη χώρα μας τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει, με την πολιτική ηγεσία των τελευταίων είκοσι και πλέον ετών να παραμένει σε πλήρη άγνοια για ένα θέμα αυτής της σοβαρότητας για την ασφάλεια της χώρας, με την Αριστερά να υποστηρίζει αναφανδόν τους λαθρομετανάστες –η πλειοψηφία των οποίων είναι μουσουλμάνοι–, και με την ΕΥΠ και λιγότερο την Κρατική Ασφάλεια να ασχολούνται με το θέμα μόνο στο επίπεδο της ισλαμικής τρομοκρατίας, αγνοώντας ότι ο κίνδυνος έρχεται από αλλού.

Το μόνο παρήγορο στοιχείο εν προκειμένω είναι η ευαισθητοποίηση μεγάλης μερίδας του κόσμου, που ξεκίνησε με το πρόβλημα της εγκληματικότητας των λαθρομεταναστών και –περνώντας από διάφορες φάσεις– κλιμακώνεται με αφορμή την εξωπραγματική απόφαση για ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, τις πραγματικές συνέπειες της οποίας αγνοούν, παρά τις δυσμενέστατες εμπειρίες άλλων κρατών.

Με τις εμπειρίες αυτές και την κατάσταση στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ εκ της μέχρι τώρα επιδειχθείσης πολιτικής της ανεκτικότητας αλλά και την ήδη διαμορφωμένη κατάσταση στην Ελλάδα εκ της ισλαμικής διεισδύσεως και κυρίως τη διείσδυση του κινήματος του Τούρκου Φ. Γκιουλέν, ο οποίος ακολουθεί τις ίδιες ακριβώς τακτικές της Μ.Α. (σε βαθμό που να δημιουργείται η εντύπωση ότι έχει αναλάβει εργολαβικώς τη διείσδυση του Ισλάμ στη χώρα μας), θα ασχοληθούμε σε άλλο τεύχος των «Επικαίρων».

Αυτό που είναι λυπηρό για την πάντα εθνικώς ευαίσθητη Εκκλησία είναι ότι μόλις τελευταία άρχισε να ασχολείται με το θέμα, παρά το γεγονός ότι τόσο οι ισλαμιστές όσο και το κίνημα Γκιουλέν προβαίνουν στον απαγορευμένο από το Σύνταγμα προσηλυτισμό Ελλήνων πολιτών.

 

Μια άλλη παρατήρηση, που έχει να κάνει με τις ευέλικτες τακτικές των ισλαμιστών σε περίπτωση που οι γενικές εντυπώσεις και το κλίμα από τις αγριότητες των ομοδόξων τους στη Συρία, στη Λιβύη, στη Σομαλία, στην Τυνησία και αλλού στρέφονται εναντίον τους, είναι ότι τον τελευταίο καιρό έχουν περάσει στην κλασική τακτική του περιορισμού της κινητικότητάς τους…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»

kostasxan

http://greeknation.blogspot.gr/2013/09/blog-post_415.html#more

Κλιμάκωση στη Συρία: Οι εμπλεκόμενοι και οι γεωπολιτικοί τους στόχοι

Του Δρ. Γεωργίου Φίλη
Αναλυτή Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας & Άμυνας (www.i-sda.eu)
Η κλιμάκωση που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στη Συρίακαι η επικείμενη δυτική εμπλοκή επί του πεδίου της μάχης θέτει το καίριο ερώτημα για το ποιοι είναι οι στόχοι των εμπλεκομένων στη κρίση.
Σε μία προσπάθεια να συστηματοποιήσουμε ένα τόσο περίπλοκο ζήτημα θα αναφερθούμε στα τρία κύρια γεωπολιτικά σύμπλοκα που επηρεάζονται από την κρίση καθώς και σε τέσσερεις κύριες κατηγορίες εμπλεκομένων οι οποίοι είναι οι:
(α) Αντιμαχόμενες παρατάξεις στο εσωτερικό της Συρίας
(β) Κύριοι τοπικοί ΚΡΑΤΙΚΟΙ γεωπολιτικοί δρώντες
(γ) Κύριοι τοπικοί ΜΗ-ΚΡΑΤΙΚΟΙ γεωπολιτικοί δρώντες
(δ) Κύριοι περιφερειακοί κρατικοί γεωπολιτικοί δρώντες
Οι κατηγορίες αυτές των εμπλεκομένων θα εξεταστούν υπό το πρίσμα του βασικού τους «επιθετικού» και «αμυντικού» γεωπολιτικού τους στόχου.

syria2 mesa2
Ταυτότητα υπό εξέταση γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής, η οποία επηρεάζει/επηρεάζεται από τη κρίση στη Συρία
Η κλιμακούμενη κρίση της Συρίας επηρεάζει έμμεσα ή/και άμεσα τρία κυρίως γεωπολιτικά σύμπλοκα τα  οποία δεν είναι άλλα από: (α) Το τοπικό γεωπολιτικό υποσύστημα «Ευρύτερη Μέση Ανατολή & Βόρεια Αφρική» (BroaderMiddleEast & NorthAfrica – ΒΜΕΝΑ) περιοχή από τον Ινδό ποταμό έως και τον Ατλαντικό συμπεριλαμβανομένου και της Κεντρικής Ασίας. Η περιοχή περιλαμβάνει μία σειρά από κρατικούς και μη-κρατικούς, κατά κύριο λόγο θρησκευτικής ή/και εθνοτικής ταυτότητας , γεωπολιτικούς δρώντες οι οποίοι λειτουργούν είτε μέσα στα πλαίσια ενός υπάρχοντος κράτους (π.χ. Αλαουίτες, Χεσμπολλάχ) είτε σε ένα υπερ-κρατικό επίπεδο (π.χ. Κούρδοι, ισλαμιστικό κίνημα και των δύο δογμάτων κλπ). (β)  Το τοπικό γεωπολιτικό υποσύστημα «Υδάτινος Άξονας Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος» (ΜΘΣΑΑΜ) που αποτελείται από κρατικούς κυρίως γεωπολιτικούς δρώντες οι οποίοι είτε είναι περιφερειακοί παράγοντες σε σχέση με το επίκεντρο της κρίσης (π.χ. Ελλάδα-Κύπρος κλπ), είτε είναι άμεσα σχετιζόμενοι με αυτή (π.χ. Τουρκία, Ισραήλ, Λίβανος κλπ) (γ) το περιφερειακό γεωπολιτικό υπερ-σύστημα «Πλανητική Νήσος» (Ευρασία & Αφρική) που περιλαμβάνει κρατικούς κυρίως γεωπολιτικούς δρώντες (πχ. Αγγλοσάξονες, Κίνα, Ρωσία κλπ) οι οποίοι είναι μεν περιφερειακοί παράγοντες σε σχέση με την υπό εξέταση υπόθεση τα συμφέροντά τους δε εκτίνονται πολύ μακρύτερα των τεκταινομένων στην περιοχή της ΒΜΕΝΑ ή στην ΜΘΣΑΑΜ . Οι συγκεκριμένοι δρώντες χρησιμοποιούν την κρίση στη Συρία για να επιτύχουν πολύ ευρύτερους στόχους σε επίπεδο «Πλανητικής Νήσου» οι οποίοι έχουν να κάνουν με μίας πλανητικής κλίμακας ανακατανομής ισχύος (πολιτικής / στρατιωτικής / οικονομικής / πολιτισμικής) η οποία άπτεται της παγκόσμιας κυριαρχίας για τον 21ο αιώνα.
 Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό κάποιος κρατικός ή μη-κρατικός (υπο-εθνικός ή υπερεθνικός δρών) μπορεί να είναι μέλος δύο γεωπολιτικών συμπλόκων ταυτοχρόνως. Για παράδειγμα η Ρωσία είναι κυρίαρχος παράγοντας τόσο σε «τοπικό» επίπεδο μέσω της παρουσίας της στον ΜΘΣΑΑΜ αποτελεί όμως και βασικό συστατικό μέλος τους υπερ-συστήματος της «Πλανητικής Νήσου». Η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν σημαντικότατους παράγοντες που επηρεάζουν/επηρεάζονται από τα τεκταινόμενα στη ΒΜΕΝΑ αλλά και βασικούς «παίχτες» στον ΜΘΣΑΑΜ κάτι το οποίο συμβαίνει ακριβώς το ίδιο για το Ισραήλ και την Τουρκία. Με άλλα λόγια τα συμφέροντα και οι στόχοι κάθε εμπλεκομένου στη περιοχή είναι πολυεπίπεδα, σύνθετα και πολλές φορές δυσδιάκριτα.
Αντιμαχόμενες παρατάξεις στο εσωτερικό της Συρίας
Το Συριακό Καθεστώς έχει ως βασικό «επιθετικό» στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας καθώς και την εξάλειψη του Σουνιτικού ισλαμιστικού κινήματος.  Ως τελευταία γραμμή «άμυνας» έχει την απαίτησή του για επιβίωση δηλαδή για την αναγνώρισή του ως συστατικού παράγοντα για την «επόμενη ημέρα». Οι αντικαθεστωτικοί (η ενοποίηση των οποίων υπό ένα στιβαρό «μετριοπαθές» κεντρικό έλεγχο αποτελεί και το κύριο ζητούμενο για να κερδίσουν σε αξιοπιστία και αναγνώριση) προσδοκούν να ελέγξουν ολόκληρη τη χώρα, ενώ θέλουν να δημιουργήσουν ένα ισλαμικό κρατικό μόρφωμα. Ο πλέον μετριοπαθής τους στόχος έχει να κάνει την επιβίωσή τους και την αναγνώρισή τους ως μέρος της λύσης για την «νέα» Συρία.
Κύριοι τοπικοί ΚΡΑΤΙΚΟΙ γεωπολιτικοί δρώντες
Η Τουρκία προσβλέπει στην αύξηση της επιρροής της στην περιοχή της ΒΜΕΝΑ και του ΜΘΣΑΑΜ χρησιμοποιώντας ως «όχημα» τον Νεοθωμανικό Σουνιτικό Πανισλαμισμό καθώς – γιατί όχι – και στον άμεσος έλεγχος περιοχών της Συρίας. Ο «αμυντικός» στόχος της Άγκυρας αναφορικά με τη Συρία δεν είναι άλλος από την αποτροπή διαμελισμού της  χώρας μέσω της δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους στη Συρία το οποίο θα δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και στην ίδια.
Το Ιράν επιδιώκει να εμπεδώσει τη σφαίρα επιρροής του στη περιοχή της ΒΜΕΝΑ καθώς και να αυξήσει την απειλή του έναντι στο Ισραήλ και την Δύση. Η αμυντική παράμετρος της πολιτικής του στη Συρία έχει να κάνει με την επιβίωση του ίδιου του καθεστώτος, την αποτροπή διαμελισμού της χώρας, καθώς και της εξάπλωσης της ισχύος ενός ακραίου Σουνιτικού Αραβο-τουρκικού Ισλάμ, ενώ αυξάνει και την αποτροπή έναντι στο Ισραήλ και την Δύση.
Η κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ προσδοκά στην μείωση της ισχύος του Σουνιτικού ισλαμιστικού κινήματος, στην αποτροπή διαμελισμού της  χώρας μέσω της δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδικού και Σουνιτικού κράτους καθώς και στην προστασία των σιιτικών, αν όχι Ιρανικών, συμφερόντων.
Η Σαουδική Αραβία διά της σύγκρουσης στη Συρία βλέπει την αύξηση της επιρροής της χώρας στην ΒΜΕΝΑ μέσω της ανάδησης της ισχύος του Σουνιτικού ισλαμιστικού κινήματος, ελεγχομένου από την ίδια. Φυσικά η εξάλειψη του Ιρανικού σιιτικού παράγοντα αποτελεί πάγιο αίτημα για το Ριάντ.
Το Ισραήλ προσβλέπει σε μία αύξηση της επιρροής του στην ευρύτερη περιοχή της ΒΜΕΝΑ και του ΜΘΣΑΑΜ  καθώς και στην πλήρη εξάλειψη του Ιρανικού αντισημιτικού παράγοντα καθώς και των παραφυάδων αυτού. Η επιβίωση της χώρας καθώς και η αποδυνάμωση τόσο του Σιιτικού όσο και του Σουνιτικού αντισημιτικού ισλαμιστικού κινήματος αποτελεί και την «κόκκινη γραμμή» του.
Από την πλευρά της η Αίγυπτος θέλει την αύξηση της επιρροής της στην ευρύτερη περιοχή της ΒΜΕΝΑ και του ΜΘΣΑΑΜ με ταυτόχρονη μία κατά το δυνατόν εξάλειψη του Σουνιτικού Ισλαμιστικού Κινήματος. Ο «αμυντικός» της δε γεωπολιτικός στόχος δεν είναι άλλος από την επιβίωση του κοσμικού χαρακτήρα της χώρας και τη μη κατάρρευση της ειρηνευτικής συμφωνίας με το Ισραήλ.
Για την Ιορδανία και τον Λίβανο το ζητούμενο είναι η επιβίωση των καθεστώτων, η συνέχιση της συνεργασίας με τη Δύση ενώ η Βηρυτός προσπαθεί να αποτρέψει τον διαμελισμό της χώρας και την έναρξη ενός νέου αιματηρού εμφυλίου πολέμου. Στην περίπτωση δε του Κατάρ έχει επισημανθεί η τάση του να αυξήσει τη παρουσία του στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και να χειραγωγήσει το Σουνιτικό Ισλαμιστικό κίνημα, ενώ στοχεύει και στη μείωση της ισχύος του σιιτικού Ιράν στην ΒΜΕΝΑ. Το Μπαχρέιν θέλει την αύξηση της επιρροής του στην ΒΜΕΝΑ σε στενή συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία, ενώ φοβάται για την επιβίωση του καθεστώτος καθώς και τη  ισχύ του σιιτικού Ιράν.
Κύριοι Τοπικοί ΜΗ-ΚΡΑΤΙΚΟΙ γεωπολιτικοί δρώντες
Πέραν των Αλαουιτών, των χριστιανών της Συρίας, της Παλαιστινιακής Αρχής και της Χαμάς των οποίων οι στόχοι είναι αυταπόδεικτοι τρεις είναι οι κυριότεροι μη-κρατικοί γεωπολιτικοί δρώντες: (α) Οι Κούρδοι προωθούν την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους αποτελούμενο από εδάφη της Συρίας και ένωσής του – σε πρώτη φάση – με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ. Το εναλλακτικό τους σενάριο προβλέπει την εξασφάλιση ενός καθεστώτος παρόμοιου με αυτού των Κούρδων του βορείου Ιράκ.  (β) Το Ισλαμιστικό Σιιτικό – πηγάζων από το Ιράν – Κίνημα (π.χ. Χεσμπολλάχ) φιλοδοξεί στην εξαγωγή της Σιιτικής «επανάστασης» στη περιοχή της ΒΜΕΝΑ, στη μείωση της ισχύος του Σουντιτικού ισλαμιστικού κινήματος καθώς και στην εξάλειψη της Ισραηλινής ισχύος στη περιοχή της ΒΜΕΝΑ και του ΜΘΣΑΑΜ. Το «αμυντικό» σκέλος των στόχων του κινήματος προσβλέπει στην επιβίωση του καθεστώτος του Ιράν καθώς και των μη-κρατικών δρώντων ελεγχόμενων από την Τεχεράνη στην περιοχή της ΒΜΕΝΑ καθώς και στη μείωση της Ισραηλινής ισχύος στη περιοχή της ΒΜΕΝΑ και του ΜΘΣΑΑΜ. (γ) Το  Ισλαμιστικό Σουνιτικό Κίνημα (π.χ. Αδελφοί Μουσουλμλανοι, Αλ Κάιντα, Αλ Νούσρα) στην πλέον «επιθετική» μορφή του μάχεται για τη δημιουργία του Ισλαμικού Χαλιφάτου μέσω της ενοποίησης του μουσουλμανικού κόσμου υπό έναν «Χαλίφη» και την ανάδειξη της «Σαρία» ως νόμου στο συγκεκριμένο μόρφωμα. Φυσικά προβλέπει «Τζιχάντ» κατά των «απίστων» τόσο στη περιοχή της ΒΜΕΝΑ και του ΜΘΣΑΑΜ όσο και σε πλανητικό επίπεδο. Στην «αμυντική» του δε εκδοχή προσβλέπει στην ανάληψη της εξουσίας σε κάθε μουσουλμανικό κράτος ξεχωριστά, στην τιμωρία όλων των δυτικότροπων/κοσμικών καθεστώτων που ηγούνται ισλαμικών κρατών, στην εξάλειψη της ισχύος του Σιιτικού δόγματος, στη μείωση της ισχύος του Ισραήλ και στην αύξηση του επιπέδου απειλής προς το Δύση.
Κύριοι περιφερειακοί ΚΡΑΤΙΚΟΙ Γεωπολιτικοί Δρώντες
Οι Αγγλοσάξονες (κυρίως ΗΠΑ & Ηνωμένο Βασίλειο) μάχονται για την κατίσχυση τους σε επίπεδο Πλανητικής Νήσου μέσω της μείωσης της ισχύος του Ιράν, και κυρίως της Ρωσίας και της Κίνας.  Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο λαμβάνει χώρα και η αξιοποίηση του Σουνιτικού Ισλαμ – όχι απαραίτητα του εξτρεμιστικού του κλάδου – ως «εργαλείου» για την εξάλειψη του Ιρανικού κινδύνου στην ΒΜΕΝΑ, για την αποδυνάμωση της Ρωσικής ισχύος στον ΜΘΣΑΑΜ καθώς και μίας αναδυόμενης Κίνας. Η προσπάθεια δημιουργίας ενός ισλαμικού σουνιτικού κράτους στη Συρία κινείται στη συγκεκριμένη λογική. Το «αμυντικό» σχέδιο των Αγγλοσαξόνων προβλέπει την εμπέδωση του πρωταγωνιστικού ρόλου του συγκεκριμένου γεωπολιτικού δρώντα σε έναν παγκοσμιοποιημένο αλλά πολυπολικό ταυτοχρόνως κόσμο. Ο ρόλος του Σουνιτικού Ισλάμ παραμένει αναλλοίωτος ενώ στο συγκεκριμένο πλαίσιο θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή η δημιουργία ενός τριχοτομημένου μορφώματος στη Συρία.
Η  Ρωσία αγωνίζεται για την αναγνώρισης του πρωταγωνιστικού της ρόλου σε επίπεδο Πλανητικής Νήσου μέσω της ανάδυσης ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Η χρησιμοποίηση του Σιιτικού Ισλάμ ως αντίβαρο στο Σουνιτικό και στον ρόλο που του έχουν δώσει οι Αγγλοσάξονες αποτελεί μία ορθολογική επιλογή με αποτέλεσμα η υποστήριξη του Άσαντ να θεωρείται ως μία φυσική εξέλιξη. Για τους Ρώσους το «μετριοπαθές» σενάριο προβλέπει την εξασφάλιση κυριαρχίας στο «Εγγύς Εξωτερικό» της χώρας, δηλαδή στις γειτονικές πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο η καταπολέμηση της ισχύος του Σουνιτικού ισλαμιστικού κινήματος προσεγγίζεται ως μέσο αντιμετώπισης εσωτερικών ζητημάτων (π.χ Τσετσενία). Η αποδοχή δημιουργίας ενός τριχοτομημένου μορφώματος στη Συρία αποτελεί μία λογική εξέλιξη.
Η Κίνα προωθεί την εξασφάλιση πρωταγωνιστικού ρόλου σε επίπεδο Πλανητικής Νήσου μέσω της ανάδυσης ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Η χρησιμοποίηση του Σιιτικού Ισλάμ ως αντίβαρο στο Σουνιτικό και στον ρόλο που του έχουν δώσει οι Αγγλοσάξονες κρίνεται ως μία λογική επιλογή όπως και η υποστήριξη του Άσαντ. Το «αμυντικό» κινεζικό σενάριο προβλέπει την εμπέδωση της κινεζικής κυριαρχίας στην ΝΑ Ασία και στην αύξηση της επιρροής της στην Κεντρική Ασία. Η μείωση της ισχύος του  Σουνιτικού ισλαμιστικού κινήματος αντιμετωπίζεται ως μέσο αντιμετώπισης και εσωτερικών ζητημάτων (π.χ. Ξινγιανγκ). Το Πεκίνο θα μπορούσε να αποδεχτεί τη δημιουργία ενός τριχοτομημένου μορφώματος στη Συρία.
Οι Ηπειρωτικές Ευρωπαϊκές Δυνάμεις (Γαλλία & Γερμανική «Κεντρευρώπη»-Mitteleuropa), ο Μεσογειακός Ευρωπαϊκός Νότος (κυρίως Ισπανία & Ιταλία) καθώς και η Ελλάδα με την Κύπρο κινούνται στα πλαίσια των βασικών επιλογών των Αγγλοσαξονικών δυνάμεων αναφορικά με τη μακροσκοπική εικόνα (Ρωσία, Κίνα, Ιράν) άρα και με το ζήτημα του Σουνιτικού ισλαμικού παράγοντα και τη Συρία. Η έλλειψη μίας πραγματικής κοινής πολιτικής άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), η ένδεια σε μέσα προβολής ισχύος, και η οικονομική κρίση έχουν καταστήσει την ΕΕ ένα «γεωπολιτικό τίποτα», αναγκάζοντας το κάθε κράτος-μέλος να ακολουθήσει μία δικιά του πολιτική. Η Γερμανία έχει αναπτύξει «ειδική» σχέση με τη Ρωσία. Η Γαλλία προσπαθεί να επιβεβαιώσει το καθεστώς μεγάλης δύναμης, οι χώρες του νότου χτυπημένες από τη κρίση και φοβούμενες σοβαρές επιπτώσεις, λόγο γειτνίασης, στη σύγκρουση (π.χ. στοχοποίηση, πρόσφυγες, τρομοκρατία κλπ) μάλλον δεν πρόκειται να συμμετάσχουν ενεργά, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος καλούνται να ισορροπήσουν  σε ένα άκρως απαιτητικό γεωπολιτικό περιβάλλον που βρίθει από ευκαιρίες αλλά και προκλήσεις.

Read more: http://www.newsbomb.gr/ethnika/story/341769/klimakosi-sti-syria-oi-emplekomenoi-kai-oi-geopolitikoi-toys-stohoi#ixzz2dkp1Snlp

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s